اقبال پهلوان عجم دایگان ماست

هم خود ز روی لطف جوابم نوشت و گفت

خاقانیا مترس که جان تو جان ماست

ما طفل وار سر زده و مرده مادریم

ما بیدقیم و مات عری گشته شاه ما

میر اجل نظاره احوال دان ماست

شروان و بای ظلم گرفته است و قحط عدل