نگه کن که خود تاج با سر چه گفت

که خون سر بیگناهان مریز

چو خواهی که تاج تو ماند بجای

مبادی جز آهسته و پاک رای

که با مغزت ای سر خرد باد جفت

بگرسیوز آمد ز کار نیا

دو رخ زرد و یک دل پر از کیمیا