امید زر و زور مرا خوار و زار کرد

گوئی حریر سرخ ملخ را ز اشک خون

بیم سیاه پوشی دیدار سار کرد

می گفتم از سخن زر و زوری به کف کنم

ماری به کف مرا دو زبان است این قلم

دستم معزمی شده کافسون مار کرد

نی پاره ای به دست و سواری کنم بر او