قحط سخا ز کشور امید برگرفت

وانگه در او معادن حیوان تازه کرد

دست کرم گشاد شه و پای بخل بست

تا پیشگاه قصر شرف وان تازه کرد

گر خلق بهر عاطفه باران تازه کرد

شاهی که بهر کوهه زین های ختلیانش

ماهی به چرخ تحفه ز دندان تازه کرد