زان مکن اندیشه که ناپاک شد

سینه ما کوره آهنگر است

تا که جهان افعی ضحاک شد

گر برسد دست، جهان را بخور

افعی اگرچه سر زهر گشت

خوردن افعی همه تریاک شد

رخصت این حال ز خاقانی است