پولاد بسی دیدم کو آب شد از آتش

مویی شدی اندر غم، هم شاد نخواهی شد

در عافیت آبادت از رخنه درآمد غم

پس رخنه چنان گشتی کباد نخواهی شد

تو آب شدی زین پس پولاد نخواهی شد

ای غمزده خاکی کز آتش غم جوشی

آبی که جز از آتش بر باد نخواهی شد