تا داد همی جوئی رنجورتری مانا

تو آب شدی زین پس پولاد نخواهی شد

ای غمزده خاکی کز آتش غم جوشی

آبی که جز از آتش بر باد نخواهی شد

کز خود شوی آسوده از داد نخواهی شد

تا چند کنی کوهی کورا نبود گوهر

در کندن کوه آخر فرهاد نخواهی شد