میدان ملامت را گر گوی شدی شاید

کز خود شوی آسوده از داد نخواهی شد

تا چند کنی کوهی کورا نبود گوهر

در کندن کوه آخر فرهاد نخواهی شد

کایوان سلامت را بنیاد نخواهی شد

از مادر غم زادی آلوده خون چون گل

با هیچ طرب چون مل هم زاد نخواهی شد