کایوان سلامت را بنیاد نخواهی شد

تا چند کنی کوهی کورا نبود گوهر

در کندن کوه آخر فرهاد نخواهی شد

میدان ملامت را گر گوی شدی شاید

از مادر غم زادی آلوده خون چون گل

با هیچ طرب چون مل هم زاد نخواهی شد

از ریزش اشک خون کوفه شدی از طوفان