چون سزد کز پی درمان شدنم نگذارند

نابهنگام بهارم که به دی مه شکفم

که به هنگامه نیسان شدنم نگذراند

درد دل دارم و درمانش خراسان، ز سران

جانم آنجاست به دریای طلب غرقه مگر

کوه گیرم که سوی کان شدنم نگذارند

گر چو خرگوش کنم پیری و شیر چه سود