چکنم چون سوی سرطان شدنم نگذارند

باز پس گردم چون اشک غیوران از چشم

که ز غیرت سوی مژگان شدنم نگذارند

مشتری وار به جوزای دو رویم به وبال

بوی مشک سخنم مغز خراسان بگرفت

می رود بوی، گر ایشان شدنم نگذارند

گوی من صد پی از آن سوی سر میدان شد