دل نقشی از مراد چو موم از نگین گرفت

خار بلا بماند، نه خرما نه ورد ماند

عمرم بشد به پای شب و روز و غم گذاشت

موکب دو اسبه رفت و همه راه گرد ماند

یک لحظه جفت بود و همه عمر فرد ماند

گردون نبرد ساخت به خون ریز با دلم

در دیده خون دل ز نشان نبرد ماند