بر سر زنار ساغر طیلسان افشانده اند

بس زر رخسار کان دریا کشان سیم کش

بر صدف گون ساغر گوهر فشان افشانده اند

سبحه داران از پس سبوح گفتن در صبوح

خورده یک دریای بصره تا خط بغداد جام

پس پیاپی دجله ای در جرعه دان افشانده اند

حرمت من را که می گشنیز دیگ عیش هاست