بر سپهر گندناگون دست از آن افشانده اند

حرمت من را که می گشنیز دیگ عیش هاست

بر سر گشنیزه حصرم روان افشانده اند

کیسه های زر به برگ گندنا سر بسته اند

تا به پای پیل می بر کعبه عقل آمده است

پیل بالا نقد جان بر پیلبان افشانده اند

خورده اند از می رکابی چند و اسباب صلاح