بر سرش هر هفت و شش عقد جمان افشانده اند

رسته چون یوسف ز چاه و دلو پیشش ابر و صبح

گوهر از الماس و مشک از پرنیان افشانده اند

در رکابش هفت گیسودار و شش خاتون ردیف

بیست و یک پیکر که از صقلاب دارد خیلتاش

گرد راه خیل او تا قیروان افشانده اند

تا که شد نوروز سلطان فلک را میزبان