توده کافور و تنگ زعفران افشانده اند

وز برای آنکه ماهی بی نمک ندهد مزه

ابر و باد آنک نمک ها پیش خوان افشانده اند

گر بدی مه بر زمین مرده از بهر حنوط

ور مزاج گوهران را از تناسل بازداشت

طبع کافوری که وقت مهرگان افشانده اند

خورد خواهد شاهد و شاه فلک محرور وار