کاروان سبزه تا از قاع صف صف کرد ارم

شیر بر اطراف چشم بوستان افشانده اند

شاخ طفلی بود و نوخط گشت و بالغ شد کنون

گرد زمرد بر عذارش زان عیان افشانده اند

صف صف از مرغان روان بر کاروان افشانده اند

باد مشک آلود گوئی سیب تر بر آتش است

کاندر او قدری گلاب اصفهان افشانده اند