دشمنان را آتش اندر دودمان افشانده اند

نیزه دارانش که از شیر نیستان کین کشند

خون و آتش زان نی چون خیز ران افشانده اند

نی ز آتش سوزد و اینان ز نی های رماح

زهر خندد بخت بد بر زورق آن خاکسار

کاتشین قاروره اش بر بادبان افشانده اند

سنگ، خون گرید به عبرت بر سر آن شیشه گر