شامگه خود را به هفتم چرخ مهمان دیده اند

اصفیا را پیش کوه استاده سوزان دل چو شمع

همچو شمع از اشک غرق و خشک دامان دیده اند

هشتم ذیحجه در موقف رسیده چاشت گاه

شب فراز کوه، ز اشک شور جمع و نور شمع

ابر در افشان و خورشید زر افشان دیده اند

افتاب از غرب گفتی بازگشت از بهر حاج