طوق در حلقند و نامت تاج مفخر ساختند

نو عروس از ره نشینان شکر چون گوید از آنک

دام عنین از سقنقور مزور ساختند

ای که مردان عجم پیشت چو طفلان عرب

ناخنی از معن و جعفر کم نکردی فضل از آنک

فضله هر ناخنت را معن و جعفر ساختند

تا درت بینم به دیگر جای نفرستم ثنا