بهرام ننگرد به براهام چون نظر

بر زاغ کی محبت عنقا برافکند

یعقوب هم به دیده معنی بود ضریر

گر مهر یوسفی به یهودا برافکند

بر خان و خوان لنبک سقا برافکند

آن کش غرض ز بادیه بیت الحرم بود

کی چشم دل به حله و احیا برافکند