جوی کامروز کنی آب تو فردا بینند

فر کعبه است که در راه دل و باغ امید

شوره و غوره ما چشمه و صهبا بینند

تخم کاینجا فکنی کشت تو آنجا دروند

بد دلی در ره نیکی چه کنی کاهل نیاز

نیک را هم نظر نیک مکافا بینند

تشنگانی که ز جان سیر شوند از می عشق