کارزانیان لذت سلوی و من نیند

آری به آب نایژه خو کرده اند از آنک

مستسقیان لجه بحر عدن نیند

بل تا مرض کشند ز خوان های بد گوار

بینا دلان ز گفته من در بشاشت اند

کوری آن گروه که جز در حزن نیند

جائی است ضیمران ضمیر مرا چمن