نبود که چشم و گوشم صدف و گهر نیاید

ز لبش نشان چه جویی ز دلم سخن چه رانی

نشنیده ای که کس را ز عدم خبر نیاید

چو صدف گشاد لعلش چو سنان کشید جزعش

چه دوم که اسب صبرم نرسد به گرد وصلش

چه کنم که شاخ بختم ز قضا به بر نیاید

چو مدد ز بخت خواهم دل از او غرض نیابد