آن چراغ دل از آن تیره مقر باز دهید

یوسفی را که ز سیاره به صد جان بخرید

بی محاباش به زندان مدر بازدهید

پند مدهید مرا گر بتوانید به من

تازه نخل گهری را به من آرید و مرا

بهره ای ز آن گهری نخل ببر باز دهید

او بشر بود ولی روح ملک داشت کنون