تف خون کز مژه بر لب زد و لب آبله کرد

گر چه زیر است رهش سوی زبر بگشایید

چون سیاهی عنب کآب دهد سرخ، شما

سرخی خون ز سیاهی بصر بگشایید

زمهریری ز لب ابله ور بگشایید

رخ نمک زار شد از اشک و ببست از تف آه

برکه اشک نمک را چو جگر بگشایید