چون سگ و زاغ استخوان خوردی و اکنون همچو کرم

شیرمردا هیچ سوگندی به جان کس مخور

چون فلک با تو نسازد با دگر کس گو مساز

گر خوری غبنی از آن خود خور، آن کس مخور

از تن خود گوشت میخور استخوان کس مخور

در هنر فرزند بازی نه کبوتر بچه ای

صید دست خویش خور طعمه دهان کس مخور