گر کسی را زعفران شادی فزاید، گو فزای

ماهی آسا هیچ آب از آبدان کس مخور

تا کی از پرز کسان روزی خوری همچون چراغ

شمع وار از خود غذا میخور، ز خوان کس مخور

چون تو با غم خو گرفتی زعفران کس مخور

چون تو اندر خانه خود می هم آن خود خوری

یاد جان خویش خور یاد روان کس مخور