های خاقانی جهان را آزمودی کس نماند

چون تو با غم خو گرفتی زعفران کس مخور

چون تو اندر خانه خود می هم آن خود خوری

یاد جان خویش خور یاد روان کس مخور

خون دل میخور که نوشت باد، نان کس مخور

تو را کعبه دل درون تار و مار

برون دیر صورت کنی زرنگار