جان تهی کند به در بانوان نثار

عادت بود که هدیه نوروزی آورند

آزادگان به خدمت بانو ز هر دیار

نوروز چون من است تهی دست و همچو من

طبع مراست جان تهی تحفه سخن

نوروز راست جان تهی باد نوبهار

اکنون که باد و باغ زنا شوهری کنند