بلبل نطقش به ناز غنچه لب کرد باز

وز لب خندان او بلبله بگریست زار

چون سه قدح کرد نوش درج گهر برگشاد

قند فشان شد ز لب آن صنم قندهار

گشت ز مل عارضش همچون گل کام کار

گفت مخور غم بیا باده خور از بهر آنک

غم نخورد هر که را هست چو من غم گسار