زین می خوش همچو من نوش کن ای خوش سخن

گشت ز مل عارضش همچون گل کام کار

گفت مخور غم بیا باده خور از بهر آنک

غم نخورد هر که را هست چو من غم گسار

از سر رنج و حزن خیز و برآور دمار

خاصه که مهر سپهر گوشه خوشه گذاشت

و آتش گردون گرفت پله لیل و نهار