زآن که بهم درخوردعنبر و دریا کنار

از بس خون ها که ریخت غمزه سرتیز او

عشق به انگشت پای می کند آن را شمار

نقش سر زلف او رست مرا در بصر

قندز شب پوش او هست شب فتنه زای

صبح قیامت شده است از شب او آشکار

نیست مرا آهنی بابت الماس او