که آمد ترا روزگار بسیچ

سر تخت را پادشاهی گزین

که ایمن بود مور ازو بر زمین

چو گیتی ببخشی میاسای هیچ

چو بیدار شد رنج دیده ز خواب

ز خوی دید جای پرستش پرآب

همی بود گریان و رخ بر زمین