تخم هم در زیر خاک آسود و بس

تا به تبریزم دو چیزم حاصل است

نیم نان و آب مهران رود و بس

زیر خاک آساید آن کز تخم ماست

چون بروید تخم محنت ها کشد

محنت داسش که سر بدرود و بس

آتش از دست فلک سودم به دست