هر ناخنیش معن و هر انگشت جعفری است

حوای دیگر است کنون مادر سخاش

گل گونه رخ امل آن خون کنند و بس

کز حلق بخل ریخت سر خنجر سخاش

پس معن جود چون نهم و جعفر سخاش

ابر از حیا به خنده فرو مرد برق وار

کو زد قفای ابر به دست تر سخاش