برد تب نیاز به نیشکر سخاش

بر خوان همتش جگر آز می خورد

دندان تیز سین که شده است افسر سخاش

او شیر و نیستانش دوات است لاجرم

در هیچ جا ز شهر خراسان مکرمت

کس پنج نوبه نازده چون سنجر سخاش

بگذار استعارت از آنجا که راستی است