ز آن نخل خشک تازه شود گر نسیم قدس

سیراب چه که غرقه تن از فرغر سخاش

با خار خشک خاطرم آرد ترنگبین

بادی که بروزد ز نی عسکر سخاش

چون مریم است حامله تن دختر سخاش

از آبنوس روز و شبم زان کند دوات

تا نسخه می کنم به قلم محضر سخاش