ور حاتم اسبی از پی طفل و زنی بکشت

شد چون هلال شهره ز من پیکر سخاش

گر کعب مامه آب نخورد و به تشنه داد

مشهورتر ز دجله شد آبشخور سخاش

نی ماند زنده نام و شد آن مفخر سخاش

امروز مهتر روسای زمانه اوست

صد کعب و حاتم اند کنون کهتر سخاش