و آن هودج خلیفه متوج به ماه زر

در وهم نفخ صور همی شد مصورش

صحن زمین ز کوکبه هودج آنچنانک

گفتی که صد هزار فلک شد مشهرش

چون شب کز آفتاب نهی بر سر افسرش

سالی میان بادیه دیدند فرغری

ز آنسان که ره که گفت نکردند باورش