جیحون سلیل کرد بر آن خاک اغبرش

باور کنی مرا که بدیدم به چشم خویش

امسال چون فرات روان چند فرغرش

ظن بود حاج را که مگر آب چشم من

یا شعر آبدار من از دست روزگار

نقش الحجر نمود بر آن کوه و کردرش