نعتی است زان دلبر و کعبه است دلبرش

بی حرمتی بود نه حکیمی، که گاه ورد

زند مجوس خواند و مصحف ببر درش

نی نی بجای خویش نسیبی همی کند

خال سیاه او حجر الاسود است از آنک

ماند به خال زلف به خم حلقه درش

سنگ سیه مخوان حجر کعبه را از آنک