بر ابلق فلک فکنم زین به استرش

صبح و شفق شدم سر و تن ز اطلس و قصب

ز آن کس که رکن خانه دین خواند جعفرش

بر تاج آفتاب کشم سر به طوق او

دیدم که سیئات جهانش نکرد صید

ز آن رد نکردم این حسنات موفرش

سلطان دل و خلیفه همم خوانمش از آنک