ز آن رفت در ترازو و سختند چون زرش

بل هندوی است بر همن آتش گرفته سر

چون آب عید نامه زردشتی از برش

گوئی بهای باده عیدی است افتاب

شد وقت چون ترازو و شاه جهان بعید

خواهی می گران چو ترازوی محشرش

خاقان اکبر آنکه سر تیغش آتشی است