صیدی چنین که گفتم و اقبال صیدگه را

کز صید شیر گردون هم عار داشت بالش

گر خاک صید گاهش بگذارد آسمان ها

بهر حنوط رضوان تحفه برد شمالش

شعری زننده قرعه سعد السعود فالش

دوشیزگان جنت نظاره سوی مردی

کابستن ظفر شد تیغ قضا جدالش