چو از برکردم این ابجد که هست از نیستی سرش

صحیفه صفحه گردون و دوده جرم کیوانش

نوشتم ابجد تجرید پس چون نشره طفلان

نگاریدم به سرخ و زرد ز اشک و چهره هزمانش

ز یادم شد معمائی که هستی بود عنوانش

چو دیدم کاین دبستان راست کلی علم نادانی

هر آنچم حفظ جزوی بود شستم ز آب نسیانش