که سامانش همه شاهی و او فارغ ز سامانش

مرا همت چو خورشید است شاهنشاه زند آسا

که چرخش زیر ران است و سر عیساست بر رانش

بلی خود همت درویش چون خورشید می باید

سلیمانی است این همت به ملک خاص درویشی

که کوس رب هب لی می زنند از پیش میدانش

دو بت بینی جهان و جان فتاده در لگد کوبش