ز خاک پای مردان کن چو بخت حاسبان تاجت

وزین دو کفه بیرون است هر کو هست وزانش

زنی باشد نه مردی کز دو عالم خانه ای سازد

که ناهید است نی کیوان که باشد خانه میزانش

وگر تاج زرت بخشند سر درد زد و مستانش

نه درویش است هرکش تاج سلطانی کند سغبه

که درویش آنکه سلطانی و درویشی است یکسانش