دگر صف خاص تر بینی در او درویش سلطان دل

وگر تاج زرت بخشند سر درد زد و مستانش

نه درویش است هرکش تاج سلطانی کند سغبه

که درویش آنکه سلطانی و درویشی است یکسانش

که خاک پای درویشان نماید تاج سلطانش

نه خود سلطان درویشان خاص است احمد مرسل

که از نون والقلم طغر است بر منشور فرقانش