چو درویشی به درویشان نظر به کن که قرص خور

که خاک پای درویشان نماید تاج سلطانش

نه خود سلطان درویشان خاص است احمد مرسل

که از نون والقلم طغر است بر منشور فرقانش

به عریانان دهد زربفت و خود بینند عریانش

سخا هنگام درویشی فزون تر کن که شاخ زر

چو درویش خزان گردد پدید آید زر افشانش